Atelier fotograficzne Wojtkuszki

Atelier fotograficzne „Wojtkuszki”

 

 

Atelier fotograficzne „Wojtkuszki” funkcjonowało zaledwie przez dziesięć lat pomiędzy 1894 a 1905 rokiem w siedzibie rodowej Kossakowskich na Litwie kowieńskiej pod Wiłkomierzem (Ukmerge). Powstało wówczas ok. 8 tys. fotografii szczegółowo ewidencjonowanych w tematycznym inwentarzu, który dziś jest nieocenionym narzędziem pracy badawczej nad tym unikatowym zbiorem, który w znacznej części przetrwał do naszych czasów. Ogromna część tej kolekcji (ok. 6 tys. fotografii) przechowywana jest w Narodowym Muzeum im. Ciurlionisa w Kownie.

Oryginalna wizja artystyczna S.K. Kossakowskiego zyskała ogromnie na współpracy z Józefem Krajewskim, który pomagał hrabiemu udoskonalać technikę fotografii. W XIX w. fotografie wojtkuskie znane były na Litwie, w Królestwie Polskim i w Europie Zachodniej. Atelier „Wojtkuszki” prezentowane ówcześnie na wielu krajowych i międzynarodowych wystawach otrzymywało liczne nagrody w postaci brązowych, srebrnych, a nierzadko złotych medali. Dziś fotografie z albumów hrabiego Kossakowskiego stanowią bogate źródło ikonograficzne do badań nad historią Litwy i Polski, historią rodu Kossakowskich, ich krewnych i przyjaciół, typografią społeczną i kulturową, architekturą miejską, wiejską, historią mody, a nawet wieloma szczegółowymi zagadnieniami, jak choćby historia luster w XIX-wiecznych dworach ziemiańskich.  „Zdjęcia wojtkuskie, owoc zamiłowań, wrażliwości, uzdolnień i energii arystokratycznego fotoamatora oraz pracowitości i akuratności jego fachowego pomocnika i laboranta, przynoszą nam niezwykle ciekawy materiał nie tylko sensu stricte fotograficzny, ale również ikonograficzny. Ukazują fragment świata już nieistniejącego, zaginionego – życie ziemiańskie na Litwie przełomu wieków, z piękną okolicą, parkiem, pałacem o bogato urządzonych wnętrzach, ludźmi w ich codziennych i odświętnych strojach podczas posiłków, spacerów, spotkań, bali, wycieczek, czyli wszystko to co trudno sobie teraz wyobrazić i odtworzyć, a co utrwalić mógł najwierniej tylko aparat fotograficzny.” Eglé Lukaševičiuté (Grafų Kosakovskių albumas, red. Eglė Lukaševičiutė, Kowno 2004.)

 

Aktualności