Stanisław Kazimierz Kossakowski

Stanisław Kazimierz Kossakowski

 

 

Hrabia Stanisław Kazimierz Korwin-Kossakowski herbu Ślepowron, urodził się w 1837 roku w rodzinie, która wywodzi swe dzieje z mazowieckiej Łomży, gdzie Franciszek Nikodem Kossakowski, dyplomata, uczestnik Bitwy pod Kircholmem i sześciokrotny poseł na sejm otrzymał w 1605 roku z przywileju Zygmunta III prawo dożywotniego posiadania siedmiu wójtostw położonych na Litwie, kładąc tym samym podwaliny pod przyszłe znaczenie i potęgę ekonomiczną swego rodu.

Ojciec późniejszego fotografa, hrabia Stanisław Szczęsny był ostatnim prezesem Heroldii Królestwa Polskiego, tajnym radcą dworu oraz senatorem; matka – Aleksandra z hrabiów de Laval de la Loubrerie – pół-Francuska, pół- Rosjanka zaprzyjaźniona ze sławami ówczesnej Europy – Puszkinem, Lermontowem, Valery’m, Balzakiem prowadziła w Warszawie wpływowy salon literacki.

Sam Stanisław Kazimierz nie podjął ani wielkiej kariery politycznej jak ojciec, ani wojskowej jak dziad – Józef Dominik, łowczy Wielkiego Księstwa Litewskiego i uczestnik kampanii napoleońskiej. Podejmując inicjatywy społeczne i kulturalne (m.in. współfundatora słynnego Przytuliska w Warszawie przy ulicy Wilczej czy organizatora Warszawskiego Towarzystwa Fotograficznego), pełniąc eksponowane funkcje publiczne (m.in. Wiceprezesa Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie, Prezydenta Miasta Wiłkomierz, obecnie Ukmerge, czy sędziego sądów honorowych) czy też działając w niezliczonych instytucjach dobroczynnych był przede wszystkim badaczem naukowym i artystą. Pozostawił po sobie dwutomowe kanoniczne dzieło „Monografie heraldyczno-genealogiczne niektórych rodzin polskich” oraz około siedmiu tysięcy doskonale zachowanych fotografii z obfitego dorobku Atelier „Wojtkuszki”.

Głęboko oddany praktyce chrześcijańskiej rodziny, dwukrotnie dotknięty tragicznym wdowieństwem (po Aleksandrze z Chodkiewiczów i Michalinie z Zaleskich) ogromne majętności rozdzielił pomiędzy ostatnią żonę Sophie Bower Saint Clair  oraz siódemkę swoich dzieci. Pan Józef Krajewski, najbliższy współpracownik atelier „Wojtkuszki” otrzymał „wszystkie przedmioty fotograficzne”. Hrabia zmarł w 1905 roku w ukochanych Wojtkuszkach na łożu śmierci mieniąc się „Starym Budrysem…Litwinem.”

 

Aktualności